Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Με βεβαιότητα στα αρχαία Στάγειρα ο τάφος του Αριστοτέλη - Ψηφιακή Αναπαράσταση του Μνημείου

Ο τάφος του Αριστοτέλη βρίσκεται στα αρχαία Στάγειρα, υποστηρίζει με βεβαιότητα ο Κώστας Σισμανίδης, αρχαιολόγος, διδάκτωρ κλασικής αρχαιολογίας και ανασκαφέας των αρχαίων Σταγείρων.

Νοτιοανατολικά της Ολυμπιάδας της Χαλκιδικής, πάνω στη χερσόνησο «Λιοτόπι», που αποτελείται από δύο λόφους, βρίσκονται τα αρχαία Στάγειρα. Μετά από τις ανασκαφές που ξεκίνησαν το 1990 έχει έρθει στο φως μια ολόκληρη πόλη σε σημείο που πριν ήταν ένα τεράστιο και πυκνό δάσος. Εκεί, στο κέντρο των δύο λόφων, εντοπίστηκε η αγορά της πόλης κι ένα μεγάλο συγκρότημα δημόσιων καταστημάτων και αποθηκών. Το μνημείο βρέθηκε περίπου 40 με 50 μέτρα βορειότερα από τη στοά, στον βόρειο λόφο.

Σειληνός Μαρσύας ο μουσικός ήρωας της μυθολογίας

Η τέχνη της μουσικής έχει ξεχωριστή θέση στην Eλληνική μυθολογία. Το ίδιο και οι τεχνίτες της οι μουσικοί, θεοί και άνθρωποι, πρωταγωνιστές και κομπάρσοι στις πολλές και θαυμαστές ιστορίες που έφτασαν με την προφορική παράδοση, από τις σκοτεινές αρχές των προϊστορικών χρόνων, ώς την εποχή της πρώτης γραφίδας που τις αποθησαύρισε.

Η μουσική, πριν ακόμα περάσει το κατώφλι που την έφερε από το μύθο στην πραγματικότητα, είχε ήδη, στη συνείδηση των Ελλήνων, πλούσια «ιστορία». Οι θεοί, στον Όλυμπο, γλεντοκοπούσαν, με τραγούδια που έλεγαν οι Μούσες συνοδεία λύρας ή φόρμιγγας που έπαιζε ο Απόλλων:

Το σπήλαιο των Λιμνών

«Πάνω από τη Νώνακρι υψώνονται τα λεγόμενα Αροάνια όρη, όπου υπάρχει σπηλιά, στην οποία λένε πως ανέβηκαν και βρήκαν καταφύγιο οι κόρες του Προίτου, όταν τρελάθηκαν. Με απόρρητες θυσίες και καθαρμούς ο Μελάμπους τις έφερε κάτω, σε μία θέση που λέγεται Λουσοί.» Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησης VIII, 18-7-8 Μετάφραση: Ν. Παπαχατζή

Το σπήλαιο των Λιμνών συγκεντρώνει με τρόπο θαυμαστό τη φυσική ομορφιά, αγέραστη στο πέρασμα του χρόνου, λείψανα κατοίκησης και χρήσης, την αρχαία μαρτυρία και το μύθο, «στέρεο υπόβαθρο της ιστορίας».

Φαέθων - Δείτε το βίντεο

Στην ελληνική μυθολογία ο Φαέθων, που σημαίνει εκείνος που λάμπει, που εκπέμπει φως, ήταν ο γιος της νύμφης Κλυμένης. Δεν γνώριζε ποιος ήταν ο πατέρας του, και όταν ρώτησε της μητέρα του, εκείνη του είπε ότι ήταν γιος του θεού Ήλιου.

Ο Φαέθων υπέθεσε ότι η Κλυμένη του έλεγε την αλήθεια, αλλά όταν ο συμμαθητής του Έπαφος το κορόιδεψε αμφισβητώντας την ταυτότητα του πατέρα του, εκείνος πήγε στη μητέρα του και απαίτησε αποδείξεις. Εκείνη του είπε να αναζητήσει ο ίδιος τον Ήλιο, μάλιστα τον οδήγησε να αναζητήσει τον πατέρα του στην Ινδία, την περιοχή από όπου ανέτειλε με το άρμα του.

Η Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και οι ήχοι της

Ατάκτως ερριμένα παραδείγματα για το πώς αναπλάθουμε την αρχαία ελληνική προφορά. Όσα εκτίθενται παρακάτω δεν φιλοδοξούν να αποτελέσουν μια συστηματική απάντηση στο ζήτημα, αλλά μια διαφώτιση μέσω χαρακτηριστικών παραδειγμάτων για το πώς και με ποιες μεθόδους οι γλωσσολόγοι αναπλάθουν την αρχαία ελληνική προφορά :

Ήδη από τη χαρακτηριστική φράση του κωμικού Κρατίνου ότι τα πρόβατα έκαναν βη-βη καταλαβαίνουμε ότι και το β και το η δεν μπορεί να είχαν τη σημερινή προφορά, αλλά ότι το β=μπ και το η=εε (ήταν το μακρό αντίστοιχο του βραχέος ε).

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Το βοϊκόν πρόβλημα του Αρχιμήδη

Το 1773 ο φημισμένος Γερμανός συγγραφέας G. E. Lessing ανακάλυψε χειρόγραφο, το οποίο περιείχε ένα άγνωστο μέχρι τότε αρχαίο Ελληνικό ποίημα.

Το χειρόγραφο απέδιδε το κείμενο στον Αρχιμήδη (287-212 π.Χ.), ενώ το ποίημα από τότε έγινε γνωστό με τον τίτλο βοϊκόν πρόβλημα (=το πρόβλημα των βοδιών). Η σύνθεση έχει έκταση 44 στίχων και αντλεί την έμπνευσή της από την περίφημη ομηρική περιγραφή των βοδιών του Ήλιου στη δωδέκατη ραψωδία της Οδύσσειας και την αριθμητική της πλευρά. Μόνο που τα μαθηματικά του Αρχιμήδη είναι φυσικά πολύ περισσότερο περίπλοκα: έχουμε να κάνουμε με μια περιγραφή των σχετικών αναλογιών των μαύρων, λευκών, ξανθών και ποικιλόχρωμων κοπαδιών από βόδια, τα οποία στη συνέχεια κατανέμονται γεωμετρικά στη Σικελία.[1]

Δελφικό Χάσμα και το πνεύμα της Πυθίας

Το Μαντείο των Δελφών ήταν το γνωστότερο μαντείο της Αρχαίας Ελλάδας και του τότε γνωστού κοσμου. Βρίσκεται στους Δελφούς. Θεωρείται ο ομφαλός του κόσμου, γιατί, σύμφωνα με την παράδοση, όταν ο Ζευς άφησε δύο αετούς, έναν προς την Ανατολή και έναν προς την Δύση, συναντήθηκαν στους Δελφούς. Ήταν αφιερωμένο στον θεό Απόλλωνα. Η Πυθία ήταν το διάμεσο, με το οποίο επικοινωνούσε ο θεός, και έδινε τους χρησμούς, που καταγράφονταν.

Κάθε τέσσερα χρόνια τελούνταν οι Πυθικοί αγώνες, προς τιμήν του Απόλλωνα, και που προσπάθησε να αναβιώσει ο Άγγελος Σικελιανός.

Το αίνιγμα του Παρθενώνα

Η ζωφόρος του Παρθενώνα απεικονίζει τη θυσία της κόρης του Ερεχθέως και όχι την πομπή των Μεγάλων Παναθηναίων, υποστηρίζει μια νέα έρευνα.

Εδώ και 230 χρόνια, η παράσταση που κοσμεί την 160 μέτρων ζωφόρο του Παρθενώνα, ενός κτίσματος με τη μεγαλύτερη επιρροή στην αρχιτεκτονική του δυτικού κόσμου, φαινόταν αρκετά απλή. Όλοι δέχονταν ότι απεικονίζει την πομπή των Μεγάλων Παναθηναίων που γίνονταν κάθε τέσσερα χρόνια προς τιμήν της θεάς Αθηνάς, στην οποία άλλωστε είναι αφιερωμένος ο Παρθενώνας.

Χαρώνειο η γιγαντιαία προτομή στην Αντιόχεια της Μικρασίας

Μια γιγαντιαία ανθρώπινη φιγούρα είναι σκαλισμένη σε έναν βράχο στην Αντιόχεια της Μικράς Ασίας. Η πόλη δημιουργήθηκε από τους Σελευκίδες που πήραν το όνομά τους από τον ιδρυτή τους, στρατηγό Σέλευκο. Υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους βασιλείς που διαδέχτηκαν τον Αλέξανδρο και έφτασε σχεδόν να αναβιώσει την αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η μορφή που σμιλεύτηκε στο βράχο φοράει ένα πέπλο στο κεφάλι.
Στο δεξί ώμο ξεχωρίζει μια μικρότερη προτομή με ένα καλάθι με κρίνα, σαν αυτά που κρατούσαν οι μύστες στις πομπές προς τιμήν της Θεάς Δήμητρας.

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Οι στοές κάτω από τον Ιερό βράχο της Ακρόπολης

Οι περισσότεροι Έλληνες, αλλά και πάρα πολλοί ξένοι έχουν βρεθεί τουλάχιστον μία φορά στον ιερό βράχο της Ακρόπολης. Οι περισσότεροι όμως απ’ όσους πήγαν εκεί δεν ήξεραν το παραμικρό για τα μυστικά που κρύβονταν κάτω από τα πόδια τους.

Η Ακρόπολη δεν είναι μόνο ένα από τα πιο γνωστά αρχαιολογικά μνημεία του κόσμου που στολίζεται από μερικά από τα ομορφότερα κτίσματα της ελληνικής αρχαιότητας, αλλά είναι παράλληλα και ένας τόπος που κρύβει πολλά και σημαντικά μυστικά Σύμφωνα με την συμβατική ιστορία, δεν είναι γνωστό το πότε η Ακρόπολη κατοικήθηκε για πρώτη φορά.

Οι Ιεροί πόλεμοι στην Αρχαία Ελλάδα

Από τη μία πλευρά αναμφίβολα υφίσταται ο θρησκευτικός χαρακτήρας, μιας και οι συγκρούσεις γινόταν επ' ονόματι του θεού Απόλλωνος και παράλληλα η ηττημένη πλευρά καλούταν να πληρώσει το αντίτιμο της ασέβειας στον θεό. Από την άλλη όμως είναι κάθε φορά ξεκάθαρα και τα πολιτικά κίνητρα που σε κάθε σύγκρουση ωθούσαν τις εκάστοτε παρατάξεις στις ενέργειές τους, τη στιγμή μάλιστα που διαρκώς εξελισσόταν ένας ιδιότυπος αγώνας για το ποια παράταξη θα απολάμβανε τον έλεγχο πάνω στην Δελφική Αμφικτιονία και το κύρος που αυτός προσέφερε.

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Νεοπτόλεμος ο γιος του Αχιλλέα

Ο Νεοπτόλεμος, ο «νέος πολεμιστής», είναι γιος του Αχιλλέα και της Δηιδάμειας, κόρης του βασιλιά της Σκύρου Λυκομήδη. Η σύλληψή του έγινε την εποχή που τον Αχιλλέα τον είχε κρύψει η μάνα του ανάμεσα στις κόρες του Λυκομήδη. Επειδή ο Αχιλλέας τότε είχε το όνομα Πύρρα («κοκκινομάλα», γιατί ήταν μεταμφιεσμένος σε κορίτσι), το όνομα Πύρρος (ο «κοκκινομάλης») έμεινε συνδεδεμένο με το γιο του. Στη μυθολογία είναι γνωστός και με τις δύο ονομασίες, και ως Πύρρος και ως Νεοπτόλεμος.

Τον Νεοπτόλεμο, που γεννήθηκε ύστερα από την αναχώρηση του πατέρα του για τον Τρωϊκό πόλεμο, τον μεγάλωσε ο παππούς του Λυκομήδης. Ύστερα από το θάνατο του Αχιλλέα και την αιχμαλωσία του μάντη Έλενου, οι Έλληνες έμαθαν από αυτόν πως δε θα μπορούσαν ποτέ να πάρουν την πόλη, αν ο Νεοπτόλεμος δεν ερχόταν να πολεμήσει μαζί τους. Ένας άλλος όρος ήταν να πάρουν το τόξο και τα βέλη του Ηρακλή. Έστειλαν λοιπόν μια πρώτη αποστολή να αναζητήσει τον Νεοπτόλεμο στη Σκύρο. Ο Οδυσσέας, ο Φοίνικας και ο Διομήδης ανέλαβαν να τον φέρουν.

Από που προέκυψε η λέξη κρασί και η φράση «Ἐς αὔριον τά σπουδαῖα»;

Το κρασί ονομάζεται "οίνος. Πώς καταλήξαμε όμως να τον λέμε "κρασί";


Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν κρασί πολύ πιο δυνατό από το σύγχρονο. Επειδή ήταν και της φιλοσοφίας "μέτρον ἄριστον" συνήθιζαν να το ανακατεύουν με νερό, ώστε να μην τους μεθάει και να το απολαμβάνουν σιγά -σιγά. Το ρήμα που σημαίνει "ανακατεύω" στα αρχαία είναι το "κεράννυμι". Η μετοχή του Παρακειμένου μας δίνει τον τύπο "κε-κρα-μένος" (αυτός που έχει ανακατευθεί), ενώ το ουσιαστικό που παράγεται είναι η "κρᾶ-σις".Βλέπετε τώρα από πού προέκυψε η ρίζα της λέξεως (ΚΡΑ); Κι έτσι έχουμε: "κρα - σί".

Το Ευπαλίνειο Ορυγμα της Σάμου

Έσκαβαν υπογείως  με βαριοπούλες, σφήνες και καλέμια τον ασβεστολιθικό βράχο, έχοντας ξεκινήσει από δύο αντίθετες πλευρές. Έπρεπε να συναντηθούν σε κάποιο σημείο και όλοι ανησυχούσαν, μήπως αυτό το έργο, μήκους ενός χιλιομέτρου, πάει στράφι. Κι όμως, περίπου στο μέσον της διαδρομής που είχε σχεδιαστεί, τα δύο ορύγματα ενώθηκαν σε ένα με τη διόρθωση μιας πολύ μικρής αστοχίας. Το Ευπαλίνειο Ορυγμα της Σάμου ήταν γεγονός. Δεν έτυχε, πέτυχε.

H καταστροφή του Παρθενώνα από τον ΜΟΡΟΖΙΝΙ - Δείτε το βίντεο

Θέμα του συγκεκριμένου επεισοδίου της σειράς "ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΞΕΝΑΓΗΣΕΙΣ" είναι η καταστροφή του Παρθενώνα από τον ΜΟΡΟΖΙΝΙ και οι αναστηλωτικές εργασίες για την αποκατάσταση του μνημείου. Περιγράφεται το ιστορικό πλαίσιο της εκστρατείας του ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΜΟΡΟΖΙΝΙ στην Αθήνα και της ανατίναξης του Παρθενώνα. Η αρχιτέκτων-αρχαιολόγος ΚΟΡΝΗΛΙΑ ΧΑΤΖΗΑΣΛΑΝΗ παρουσιάζει την κατάσταση των μνημείων της Ακρόπολης πριν την έλευση του ΜΟΡΟΖΙΝΙ.

Ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΟΡΡΕΣ, αρχιτέκτων, υπεύθυνος για την αναστήλωση του Παρθενώνα, παρουσιάζει αναλυτικά τα αποτελέσματα των επιστημονικών ερευνών για τις καταστροφές στο μνημείο και στη συνέχεια μιλά για το ιστορικό των αναστηλώσεων του μνημείου, με αφετηρία το αναστηλωτικό πρόγραμμα που ξεκίνησε μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους και πραγματοποιείται έως την περίοδο αυτή στην Ακρόπολη.

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Δέκα χρόνια μετά την αρπαγή την Ελένης ξεκινάει τελικά ο Τρωικός πόλεμος

Ὃποτε κι ἂν ἒγινε ὁ Τρωικός πόλεμος (κάτι πού θά μᾶς ἀπασχολήσει σέ προσεχές ἂρθρο), σήμερα θά κάνω μία σημαντική ἀποκάλυψη, βασιζόμενος σέ <στίχο κλειδί> τῆς Ἰλιάδος, πού διέφυγε τῆς προσοχῆς καί τοῦ παραμικροῦ σχολιασμοῦ ὃλων τῶν μελετητῶν τοῦ Ὁμήρου, ἀπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα, παρά τό γεγονός ὃτι ὁ στίχος αὐτός, στό Ω τῆς Ἰλιάδος, ἀποκαλύπτει καί στόν πλέον ἀδαῆ, ὃτι ὁ Τρωικός πόλεμος δέν ἒγινε ἀμέσως μετά τήν ἁρπαγή ἢ μᾶλλον ἑκούσια ἀπαγωγή τῆς Ἑλένης, ἢ ἒστω ὓστερα ἀπό εὒλογο χρόνο γιά τήν προετοιμασία τῆς μεγάλης ἐκστρατείας, ἀλλά μετά πάροδο…ὁλόκληρης δεκαετίας!

Αμφίονας και Ζήθος

Ο Αμφίονας και ο Ζήθος γεννήθηκαν μέσα σε μια σπηλιά, κοντά στις Ελευθερές,στα όρια της Αττικής με τη Βοιωτία.Η Αντιόπη η μητέρα τους καταδιωκόταν από τον πατέρα της, τον Νυκτέα, επειδή είχε μείνει έγκυος από τον Δία.Η Αντιόπη ηταν ξακουστή για την ομορφιά της και οταν βλέποντάς την ο Δίας, έμεινε έκθαμβος και θέλησε να την κατακτήσει μεταμορφωμενος σε σάτυρο.Την είχε συλλάβει ο θείος της ο Λύκος μετά από όρκο που είχε δώσει στον πατέρα της πριν τον θάνατο του τελευταίου, και την πήγαινε στη Θήβα.

Δείτε τη τρισδιάστατη αναπαράσταση του ταφικού μνημείου της Αμφίπολης

Η ομάδα «Ancient Greece 3D» δημιούργησε το τριών λεπτών βίντεο, μια τρισδιάστατη αναπαράσταση του επιβλητικού ταφικού μνημείου της Αμφίπολης.

Δείτε πώς ο τάφος της Αμφίπολης συγκρίνεται σε μέγεθος με τον Παρθενώνα, την Αιγυπτιακή Σφίγγα και το Ταζ Μαχάλ! Ελέγξτε το εσωτερικό του τάφου στην τρέχουσα κατάσταση με τις σφίγγες, τις καρυατίδες και το υπέροχο δάπεδο μωσαϊκού.




Το στοίχημα του Αλεξάνδρου με το Φίλιππο, που είπε: «Η Μακεδονία είναι μικρή για σένα»

O Μέγας Αλέξανδρος, όπως όλα τα παιδιά των μακεδονικών καλών οικογενειών, ίππευε σχεδόν προτού αρχίσει να περπατά. Μάλιστα η  ανεπτυγμένη ιππική του ικανότητα, έδωσε λαβή στο πιο διάσημο ανέκδοτο που διασώζεται γι’ αυτόν. Όταν ήταν περίπου οκτώ ετών, κατά τους «Ολυμπιακούς» Αγώνες του Φιλίππου στο Δίον, ένας Θεσσαλός εκτροφέας αλόγων, ο Φιλόνεικος, έφερε στο βασιλιά ένα καθαρόαιμο επιβήτορα. Προσφέρθηκε να του τον πουλήσει για το τεράστιο ποσό των 13 ταλάντων.

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Διάλογος Σωκράτης - Μένων : H ανάμνηση της Ψυχής

Επειδή λοιπόν η ψυχή είναι αθάνατος, και έχει γεννηθεί επανειλημμένως, και έχει ιδεί όλα τα πράγματα, και εδώ και εις τον Άδην, δεν υπάρχει τίποτε που να μη το έχει μάθει· ώστε δεν πρέπει ν' απορήσωμεν εάν της είναι δυνατόν να ενθυμηθή και ως προς την αρετήν, και ως προς άλλα πράγματα, αυτά που εγνώριζε και από πριν.

Διότι επειδή όλα τα πράγματα συγγενεύουν μεταξύ των, και αφού η ψυχή τα έχει μάθει κάποτε όλα, τίποτε δεν εμποδίζει τον άνθρωπον, μόλις ενθυμηθή το ένα, πράγμα που οι άνθρωποι ονομάζουν μόλις το μάθη, να επανεύρη πάλιν όλα τα άλλα, εάν έχη κανείς θάρρος και δεν κουράζεται με την αναζήτησιν· διότι και η αναζήτησις και η εύρεσις είναι όλα μαζί μία ανάμνησις.

Η θεά Μηλινόη

Πατέρας της Μηλινόης ή Μελινόης ήταν ο Δίας, ο οποίος πήρε τη μορφή του Πλούτωνα για να ενωθεί με την Περσεφόνη σε ανυποψίαστο χρόνο και ο καρπός της ένωσης στην μυθολογία ήταν τόσο σημαντικός που δημιουργήθηκε ορφικός ύμνος προς αυτήν.

Γεννήθηκε στις όχθες του Κωκυτού (που σημαίνει θρήνος), ενός από τους τέσσερις ποταμούς του Κάτω Κόσμου και ήταν αδελφή του Ζαγρέα Διόνυσου.
Για την προέλευση του ονόματος της Μηλινόης δεν υπάρχει κάποια καταγεγραμμένη πηγή, αλλά κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από το επίθετο «μήλινος», παραπέμποντας στο χρώμα του κίτρινου μήλου (ή κυδωνιού), χρώμα του θανάτου ή της ασθένειας, κάτι που συμπίπτει και από τον τόπο γέννησής της και έχει συσχέτιση με την μητέρα της.

Οι αδελφές των Καρυάτιδων σε Ελλάδα και Ξενιτιά

Το εντυπωσιακό ταφικό μνημείο στον λόφο Καστά της Αμφίπολης «ξετυλίγει» μέρα με τη μέρα τα μυστικά του. Οι δύο εξαιρετικής τέχνης Καρυάτιδες από  μάρμαρο Θάσου, που στηρίζουν το μαρμάρινο επιστύλιο μπροστά από τον δεύτερο διαφραγματικό τοίχο, είναι μια ανακάλυψη που γοητεύει. Οι δύο Κόρες, από τις οποίες μόνο η μία σώζει σχεδόν ακέραιο το πρόσωπό της, φέρουν πλούσιους βοστρύχους που καλύπτουν τους ώμους τους, ενώτια και χειριδωτό (με μανίκια) χιτώνα, ενώ υπάρχουν ίχνη κόκκινου και μπλε χρώματος.

H αρπαγή των «Μαγεμένων», γνωστών και ως «Καρυάτιδων» της Θεσσαλονίκης

Η φήμη ενός παράνομου έρωτα, μεταξύ του Μ. Αλεξάνδρου και της γυναίκας του βασιλιά της Θράκης ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει ο περίφημος μύθος των «Μαγεμένων» της Θεσσαλονίκης. Ο Θράκας βασιλιάς τυφλωμένος από ζήλια διέταξε να κάνουν μάγια στον εραστή της γυναίκας του. Ο Αλέξανδρος, το πληροφορήθηκε εγκαίρως και έτσι δεν έπεσε στην παγίδα. Η επίμονη όμως βασίλισσα δεν γνώριζε τις προθέσεις του συζύγου και έτρεξε να βρει τον αγαπημένο της, με αποτέλεσμα τόσο εκείνη όσο και η συνοδεία της να «μαρμαρώσουν».

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Η πολιορκία της Σογδιανής από το Μέγα Αλέξανδρο

Την άνοιξη του 327 π.Χ. ο Αλέξανδρος είχε υποτάξει σχεδόν όλη τη Σογδιανή (σημερινό Ουζμπεκιστάν) και προέλασε προς το τελευταίο ανθιστάμενο οχυρό. Η Σογδιανή Πέτρα, μια πολύ καλά οχυρωμένη φυσική τοποθεσία, ήταν ένας απότομος βράχος, απροσπέλαστος από παντού, όπου είχαν οχυρωθεί πολλοί επαναστάτες. Η κατάληψή της φαινόταν αδύνατη, αφού η πυκνή ανοιξιάτικη χιονόπτωση δυσκόλευε ακόμη περισσότερο την πρόσβαση, ενώ οι επαναστάτες είχαν συγκεντρώσει τρόφιμα, για να αντέξουν πολύχρονη πολιορκία, και είχαν άφθονο τρεχούμενο νερό.

Επίκουρος: H ανθρώπινη ευτυχία

Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Επίκουρος (341 π.Χ. – 270 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και ότι ίδρυσε δική του φιλοσοφική σχολή, η οποία ονομαζόταν Κήπος του Επίκουρου. Θεωρείται μια από τις πιο γνωστές σχολές της ελληνικής φιλοσοφίας. Ο Επίκουρος πίστευε πως η ευτυχία μπορεί να κατακτηθεί μέσω ορισμένων βασικών αποκτημάτων. Ποια είναι όμως αυτά;

Ακολουθεί η επικούρεια λίστα αποκτημάτων:

Ι. Φιλία

Επιστρέφοντας στην Αθήνα το 306 π.Χ., ο Επίκουρος στην ηλικία των 35, επέλεξε μια ασυνήθιστη κατοικία. Εντόπισε μια μεγάλη οικία λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας, στον δήμο της Μελίτης, μεταξύ αγοράς και λιμανιού στον Πειραιά, και μετακόμισε εκεί με μια παρέα φίλων. Ο Επίκουρος παρατήρησε ότι: «Από όσα παρέχει η σοφία για την ευτυχία της ζωής συνολικά, το κατά πολύ πιο σημαντικό είναι η απόκτηση φίλων».Τέτοια ήταν η προσήλωση του στην ευχάριστη παρέα, ώστε ο Επίκουρος συνιστούσε να προσπαθεί κανείς να μην τρώει ποτέ μόνος:

Οι περιπέτειες του Πλάτωνα στη Σικελία

Ο Πλάτων Αρίστωνος είναι γνωστός ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους όλων των εποχών. Μαθητής του Σωκράτη, έγραψε την απολογία του δασκάλου του, αφήνοντας ένα πολύτιμο οδηγό της σωκρατικής σκέψης και ρητορικής.

Ο Πλάτων ήταν θεωρητικός στοχαστής, που μας προσέφερε πάνω από είκοσι διαλόγους πάνω σε θέματα πολιτικής, ηθικής και μεταφυσικής. Πίστευε βαθιά, έχοντας δοκιμάσει όλες τις αρνητικές εκφάνσεις των πολιτευμάτων της εποχής του, ότι μοναδική λύση στην παρηκμασμένη πολιτική ζωή ήταν είτε να φιλοσοφήσουν οι πολιτικοί είτε να αναλάβουν την εξουσία οι φιλόσοφοι.

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

H αρχαιότερη Ελληνική επιγραφή

Η ιστορία μας, έχει τα περισσότερα «θύματα» όσον αφορά τις παραποιήσεις και τα λάθη εν γνώσει των συγγραφέων των ιστορικών βιβλίων. Ένα από τα αγαπημένα θέματα παραποίησης είναι και η πρωτιά της γραφής σε παγκόσμιο επίπεδο. Έλληνες ή Φοίνικες; Η απάντηση πρέπει να δίνεται μόνο με τεκμηριωμένα ιστορικά στοιχεία και ποτέ με εικασίες. Η αρχαιότερη επιγραφή λοιπόν είναι…… Ελληνική!!!

Ο μύθος της αρπαγής της Ευρώπης

Ο μύθος της αρπαγής της Ευρώπης είναι ένας εξαιρετικά σημαντικός μύθος, καθώς μπορεί να μας αποκαλύψει πολλά, τόσο για την μυθολογική καταγωγή μας (εφόσον σχετίζεται με τον μυθολογικό Έλληνα, τον γενάρχη των Ελλήνων) όσο και για την σχέση μας με τους υπόλοιπους λαούς και εταίρους στην ήπειρο, η οποία από την αρχαιότητα, και σύμφωνα με τον ομώνυμο μύθο, ονομάζεται Ευρώπη...

Ας ξεκινήσουμε όμως με την ετυμολογία του ονόματος: Ευρώπη. Σύμφωνα με τον Ησύχιο, Ευρώπη σημαίνει «η ευρύωπος», η γυναίκα με τα μεγάλα (ευρεία) μάτια («όπες», από το οπή - όπ-μα -όμμα - μάτι), εξού και μυ-ωπία, πρεσβει-ωπία, κ.λπ..

Στην αρχαιότητα, στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, ζούσε ο βασιλιάς Αγήνορας, ο οποίος ήταν γιος της Λιβύης και του Ποσειδώνα. Ο Αγήνορας είχε έρθει από την Αίγυπτο και είχε νυμφευτεί την Τηλέφασσα, με την οποία απόκτησε τρεις γιους, τον Κάδμο, τον Φοίνικα και τον Κίλικα και μια κόρη, την Ευρώπη.

Η Ευρώπη καθώς μεγάλωσε έγινε ξακουστή για την ομορφιά της και όπως ήταν φυσικό ο Δίας σαγηνεύτηκε από την ομορφιά της, την ερωτεύτηκε, και βάλθηκε να την αποκτήσει, καταστρώνοντας σχέδιο απαγωγής της.
Το βράδυ πριν την απαγωγή της η Ευρώπη είδε ένα παράξενο όνειρο. Στο όνειρο αυτό βρισκόταν σε ένα μέρος, ανάμεσα σε δύο γυναίκες, οι οποίες εκπροσωπούσαν δυο ηπείρους. Την μια την γνώριζε, ήταν η Ασία, η ήπειρος όπου κατοικούσε. Η άλλη όμως της ήταν άγνωστη, ενώ θάλασσα χώριζε τις δύο γυναίκες/ηπείρους. Οι δυο γυναίκες πάλευαν μανιασμένα για το ποια θα έπαιρνε μαζί της την νεαρή κόρη, την Ευρώπη. Στο τέλος, με τη βοήθεια του Δία, νίκησε η άγνωστη γυναίκα, η αντίπαλος της Ασίας.

Η Ευρώπη ξύπνησε τρομαγμένη από τον εφιάλτη, και αργότερα μέσα στην ημέρα, πήγε με άλλα νεαρά κορίτσια να μαζέψουν άνθη σε ένα κοντινό λιβάδι. Εκεί εμφανίστηκε ξαφνικά ένας ήμερος υπέροχος άσπρος ταύρος, με χρυσά κέρατα. Η Ευρώπη και οι φίλες της, θαμπωμένες από τον υπέροχο αυτόν ταύρο, τον πλησίασαν για να χαϊδέψουν.

Ο μεταμορφωμένος, όμως σε ταύρο, Δίας πλησίασε την Ευρώπη και ξάπλωσε στα πόδια της, η οποία μπήκε στον πειρασμό και κάθισε στην ράχη του. Ο ταύρος τότε πετάχτηκε επάνω και καλπάζοντας προς την θάλασσα, πέταξε προς τις ακτές της Κρήτης εκεί όπου, σύμφωνα με τον μύθο, και ο ίδιος είχε γεννηθεί και κρυφά μεγαλώσει, στο «Δικταίον άντρον».

Το νυφικό κρεβάτι, όπου Ο Δίας ενώθηκε με την Ευρώπη, το είχαν ετοιμάσει οι Ώρες. Μετά τον «ιερό γάμο», ο Δίας πρόσφερε στην αγαπημένη του τρία μοναδικά δώρα: έναν χάλκινο γίγαντα, τον Τάλω, για να προστατεύει τόσο τον έρωτά του, όσο και ολόκληρη την Κρήτη, ένα χρυσό σκύλο, στον οποίο κανένα θήραμα δεν μπορούσε να ξεφύγει, και μια φαρέτρα με βέλη, που ποτέ δεν αστοχούσαν.

Ο Δίας έμεινε κρυφά από την Ήρα με την Ευρώπη, τρείς ημέρες. Στην συνέχεια μη θέλοντας να αφήσει μόνη της την ωραία Ευρώπη, η οποία ήταν ήδη σε «εν-Δια-φέρουσα κατάσταση» από τον Δία με τρεις γιους, τον Μίνωα, τον Ραδάμανθυ και τον Σαρπηδόνα, την πάντρεψε με τον βασιλιά της Κρήτης Αστέριο. Μέσω του Αστερίου, του, του θνητού συζύγου της, η Ευρώπη συνδέεται με τον Έλληνα, τον μυθικό γενάρχη των Ελλήνων. Ο Αστέριος ήταν γιος του Τεκτάμου, ο οποίος ήταν εγγονός του Έλληνα, του γιου του Δευκαλίωνα και της Πύρας.

Για να τιμήσουν την Ευρώπη, όταν αυτή πέθανε, θεοί και άνθρωποι, έδωσαν προς τιμή της στην ήπειρο που εγκαταστάθηκε, το όνομα Ευρώπη…

Ιστορικά ο μύθος της Ευρώπη συμβολίζει την μετάβαση μίας ολόκληρης κοινωνίας, αλλά και εποχής, όπου από την προσπάθεια κατευνασμού των χθόνιων μαγικών δυνάμεων της φύσης, ο άνθρωπος σηκώνει το κεφάλι προς τον Ουρανό, για να αναγνωρίσει την Θεία πνευματική καταγωγή του στους Ουρανούς. Η θνητή Ευρώπη, η οποία συμβολίζει την ύλη, ενώνεται με την Θεία Ουράνια πνευματική φύση και αποκτά, μέσω του «ιερού γάμου» τρία παιδιά. Στον Ελληνικό χώρο αυτό γίνεται για πρώτη φορά στην Κρήτη, εκεί όπου γεννήθηκε ο Δίας.



Πηγή



Ατλαντίδα. Άγνωστα στοιχεία για τον πολιτισμό και τη βύθισή της - Δείτε το βίντεο

Το "Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης" είναι ένα από τα πλέον μυστηριακά βιβλία του Πλουτάρχου που μας έχουν διασωθεί, το οποίο αναφέρεται σε ένα επιστημονικό συνέδριο της εποχής, που διεξάγεται στους Δελφούς, με βασικό του θέμα το αν θα μπορούσε να υπάρχει ζωή στην Σελήνη.

Ωστόσο, ένα μεγάλο μέρος της αφήγησης αναφέρεται και στην Ωγυγία ή Ατλαντίδα, καθώς το θέμα της βύθισής της συνδέεται με τις ελκτικές δυνάμεις που ασκεί στην επιφάνεια της γης η Σελήνη. Στο απόσπασμα του αρχαίου κειμένου, με το οποίο ασχολούμαστε, παρατίθενται άγνωστα στοιχεία για την ζωή στην Ατλαντίδα, τον πολιτισμό της αλλά και τον τρόπο με τον οποίο κατέληξε να βυθιστεί κάτω από τα νερά του Ατλαντικού.

O έρωτας του Ορφέα και της Ευρυδίκης

Ο μυθικός έρωτας του Ορφέα και της Ευρυδίκης. Για χάρη της κατέβηκε στον κάτω κόσμο, αλλά δεν κατάφεραν να γυρίσουν μαζί γιατί δεν τήρησε τον μοναδικό όρο του Πλούτωνα. Γύρισε το κεφάλι του να τη δει και την έχασε για πάντα.

Η μυθική ερωτική ιστορία του Ορφέα και της Ευρυδίκης είναι πολύ γνωστή μέχρι τη σύγχρονη εποχή και έχει εμπνεύσει την τέχνη στη μουσική, στον κινηματογράφο και το θέατρο. Ο Ορφέας ήταν γιος του Θίαγρου, του βασιλιά της Θράκης και ήταν ένας πολύ προικισμένος μουσικός, που είχε μαθητεύσει  στον Απόλλωνα και ήξερε να παίζει τόσο όμορφες μελωδίες με τη λύρα του που μάγευε ακόμα και τα άγρια ζώα του δάσους. Ο Ορφέας συμμετείχε στην Αργοναυτική εκστρατεία, βοηθώντας τον Ιάσονα να αντιμετωπίσει τις Σειρήνες. Όταν ολοκληρώθηκε η εκστρατεία επέστρεψε στην πατρίδα του, την Πιερία.

Κάνοντας μια βόλτα στο δάσος, όπως συνήθιζε, συνάντησε τη νύμφη Ευρυδίκη με την οποία ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε. Το ζευγάρι έμοιαζε ευτυχισμένο μέχρι τη στιγμή που ο Αρισταίος, ο αγαπημένος φίλος του Ορφέα, προσπάθησε να βιάσει την Ευρυδίκη. Η νύμφη κατάφερε να του ξεφύγει και άρχισε να τρέχει στο δάσος, αλλά τη δάγκωσε ένα φίδι και σκοτώθηκε. Η θλίψη του Ορφέα ήταν απερίγραπτη. Οι μουσικές του έγιναν μοιρολόγια και ο απαρηγόρητος νέος περνούσε τις μέρες του θρηνώντας και παίζοντας λυπημένες μελωδίες με τη λύρα του.

Η μουσική του γέμισε θλίψη και συγκίνησε ακόμα και τους Θεούς, οι οποίοι τον λυπήθηκαν και αποφάσισαν να του δώσουν άδεια να κατέβει στον κάτω κόσμο για να συναντήσει την αγαπημένη του. Για μια ακόμη φορά η λύρα του αποδείχθηκε «θαυματουργή», αφού όταν έφτασε στις πύλες του ‘Αδη, έπαιξε μια μελωδία, μάγεψε τον τρομερό Κέρβερο και αυτός του επέτρεψε να περάσει. Το ίδιο συνέβη και όταν συνάντησε τον Πλούτωνα, τον Θεό του Κάτω κόσμου. Ακούγοντας τη μουσική του Ορφέα, ο Πλούτωνας πείστηκε να του δώσει πίσω την Ευρυδίκη και να την πάρει μαζί του στη Γη. Κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί ποτέ και σύμφωνα με τον μύθο ο μεγάλος έρωτας του ζευγαριού σε συνδυασμό με τη μελωδία του Ορφέα, «λύγισαν» τον Πλούτωνα, ο οποίος έθεσε έναν όρο....

Είπε στον Ορφέα πως στη διαδρομή μέχρι τη Γη, την Ευρυδίκη θα συνόδευε ο Ερμής. Ο Ορφέας έπρεπε να προχωράει μπροστά και ο φτεροπόδαρος Θεός, με την αγαπημένη του να τον ακολουθούν. Απαγορευόταν όμως να γυρίσει έστω και για μια στιγμή το κεφάλι του προς τα πίσω και να δει την Ευρυδίκη, αλλιώς θα την έχανε για πάντα. Ο Ορφέας δέχτηκε και προκειμένου να κερδίζει πάλι την αγαπημένη του, ήταν βέβαιος πως θα μπορούσε να κάνει υπομονή σε όλη τη διαδρομή. Όμως, λίγο πριν φτάσουν στο τέλος, ο Ορφέας δεν άντεξε. Παρασύρθηκε από την αγάπη του.

Η απόλυτη ησυχία τον έκανε να σκεφτεί πως κάτι είχε συμβεί και η Ευρυδίκη με τον Ερμή είχαν σταματήσει να τον ακολουθούν. Γύρισε το κεφάλι του προς το μέρος τους και αμέσως η Ευρυδίκη εξαφανίστηκε και επέστρεψε στον Άδη. Ο Ορφέας έμεινε για πάντα μόνος και απαρηγόρητος, γνωρίζοντας ότι έχασε την αγαπημένη του από δικό του λάθος. Τριγυρνούσε σε όλη την υπόλοιπη ζωή του στο δάσος και έπαιζε θλιμμένες μελωδίες. Σύμφωνα με τον μύθο, πολλές νύμφες προσπάθησαν να τον γοητεύσουν, αλλά ο Ορφέας δεν θέλησε ποτέ καμία άλλη εκτός από την Ευρυδίκη. Τη γυναίκα που έχασε, επειδή δεν μπόρεσε να ελέγξει την αδυναμία του....


Ο θρήνος του Ορφέα


Ο δε Πλάτωνας κατέκρινε τον Ορφέα, λέγοντας πως αφού δεν ήταν διατεθειμένος να πεθάνει ο ίδιος για να είναι μαζί με την αγαπημένη του, ο Άδης τον ξεγέλασε παρουσιάζοντάς του ένα φάσμα και όχι την ίδια την Ευρυδίκη. Σύμφωνα δε, με αναφορά του Αισχύλου, στο τέλος της ζωής του ο Ορφέας αποκήρυξε την λατρεία του Διονύσου και στράφηκε προς τη λατρεία του Απόλλωνα, με αποτέλεσμα να διαμελιστεί από οργισμένες Μαινάδες, ως τιμωρία που εγκατέλειψε τον Διόνυσο. Τα κομμάτια του νεκρού Ορφέα κατέληξαν στον ποταμό Έβρο, όπου η λύρα και το κεφάλι του – που συνέχισε να ψέλνει μελαγχολικούς ύμνους – ταξίδεψαν μέχρι τη Λέσβο, όπου και το έθαψαν (σύμφωνα με μία από τις πολλές εκδοχές του μύθου). Σε άλλη εκδοχή, τοποθετήθηκαν μέσα σε ένα μαντείο, όπου ο Ορφέας έδινε χρησμούς σε όσους το ζητούσαν.

Εκτός όμως από τους γνωστούς – και λιγότερο γνωστούς – μύθους, το πρόσωπο του Ορφέα περιβάλλεται από πλήθος άλλων ιστοριών και θρύλων, που άλλοι τον θέλουν γιό του Απόλλωνα ή γιο του βασιλιά της Θράκης, Οίαγρου και μαθητή του Απόλλωνα. Σύμφωνα με αναφορές του Απολλόδωρου, ο Ορφέας υπήρξε ιδρυτής των Διονυσίων μυστηρίων, των οποίων τα Ορφικά Μυστήρια θεωρείται ότι αποτελούν μεταγενέστερη εξέλιξη. Και στις δύο περιπτώσεις βρίσκουμε εντονότατα μυητικό περιεχόμενο συνυφασμένο με τα μυστήρια του θανάτου και της αναγέννησης με καλλιτεχνικά και τελετουργικά στοιχεία.

Θάνατος του Ορφέα


Σύμφωνα με μία περίληψη της Ύστερης Αρχαιότητας ενός χαμένου έργου του Αισχύλου, ο Ορφέας στο τέλος της ζωής του περιφρόνησε την λατρεία όλων των θεών εκτός από του ήλιου, τον οποίο αποκαλούσε Απόλλωνα. Ένα πρωινό ανέβηκε το όρος Παγγαίον (όπου ο Διόνυσος είχε ένα μαντείο) για να χαιρετήσει τον θεό κατά την ανατολή, αλλά σκοτώθηκε από Θρακικές Μαινάδες, επειδή δεν τιμούσε τον πρώην προστάτη του, το Διόνυσο. Είναι σημαντικό πως ο θάνατός του είναι ανάλογος με το θάνατο του Διονύσου.

Το πιο σίγουρο όμως είναι, ότι ο Ορφέας φονεύθηκε από τις Πιερίδες Μούσες στον Ελικώνα ποταμό βορειοδυτικά του Ολύμπου, στο σημείο όπου αυτός χάνεται στα έγκατα της γης, λίγα χιλιόμετρα από την γενέτειρά του τα Λείβηθρα. Μάλιστα, ευθύς αμέσως μετανιωμένες οι Μούσες για το άγριο έγκλημα που διέπραξαν, θέλησαν να εξαγνιστούν στον ίδιο ποταμό, αλλά ο Ελικών απέστρεψε το πρόσωπό του από αυτές, χάθηκε στη γη, και ξαναβγήκε στο Δίον, με το όνομα Βαφύρας. Βαμμένος δηλαδή, από το αθώο αίμα του Ορφέα.

Ο Οβίδιος (Μεταμορφώσεις XI) επίσης αφηγείται πως οι Θρακικές Μαινάδες, ακόλουθοι του Διονύσου, περιφρονημένες από τον Ορφέα, αρχικά του έριξαν ραβδιά και πέτρες ενώ έπαιζε, αλλά η μουσική του ήταν τόσο όμορφη που ακόμα και οι πέτρες και τα κλαδιά αρνιόντουσαν να τον χτυπήσουν. Εξαγριωμένες οι Μαινάδες τον έσκισαν σε κομμάτια κατά τη φρενίτιδα των Βακχικών τους οργίων. Μεσαιωνικές παραδόσεις έχουν μια άλλη προσθήκη: στο σχέδιο του Albrecht Durer η κορδέλα ψηλά στο δέντρο αναφέρει: Orfeus der erst puseran (Ορφέας, ο πρώτος σοδομίτης).

Το κεφάλι και η λύρα του, ακόμα τραγουδώντας θρηνητικά τραγούδια, επέπλευσαν από τον Έβρο ως την Μεσογειακή ακτή. Εκεί, οι άνεμοι και τα κύματα τα μετέφεραν στη Λεσβιακή ακτή, όπου οι κάτοικοι έθαψαν το κεφάλι του και ένας ναός κατασκευάστηκε προς τιμήν του κοντά στην Άντισσα. Αυτός ο ναός-μαντείο εντοπίστηκε πρόσφατα σε σπήλαιο κοντά στο σημερινό χωριό της Άντισσας. Η λύρα μεταφέρθηκε στον ουρανό από τις Μούσες και τοποθετήθηκε ανάμεσα στα αστέρια. Οι Μούσες συνέλεξαν και τα κομμάτια του κορμιού του και τα έθαψαν κάτω από τον Όλυμπο, όπου τα αηδόνια κελαηδούσαν πάνω από τον τάφο του. Η ψυχή του επέστρεψε στον κάτω κόσμο, όπου επανενώθηκε τελικά με την αγαπημένη του Ευρυδίκη. Όσο για την λύρα του, έγινε αστερισμός στον ουράνιο θόλο.

Στην Αττική κεραμική, ωστόσο, οι γυναίκες που επιτίθενται στον Ορφέα εμφανίζονται να είναι κανονικές Θρακιώτισσες, που εξαγριώθηκαν, επειδή τα τραγούδια του βάρδου είχαν κλέψει τους συζύγους τους μακρυά τους.



Bιβλιογραφία:

Πηγή1 
Πηγή2
Πηγή3




Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Η Εξελικτική ανωτερότητα της Κνωσού - Δείτε την εκπληκτική ψηφιακή απεικόνιση

Οι ανασκαφές του ‘Άρθουρ Έβανς έφεραν στο φως ένα εντυπωσιακό σύστημα ύδρευσης. Το νερό μεταφερόταν μέσα σε πήλινους σωλήνες από αρκετά μακριά απ’ τις περιοχές Κουναβων και Αρχανών στο υδραγωγείο της πόλης και από εκεί διανεμόταν στα σπίτια. Τα σπίτια ήταν ξύλινα, πέτρινα και μαρμάρινα και μερικά απ’ αυτά με τρεις, λιγότερα με τέσσερις αλλά και λίγα, όπως το παλάτι, με πέντε ορόφους. Κάποια δημόσια κτήρια, μάλλον αποθήκες τροφίμων, είχαν επενδυμένους τοίχους με κεραμικά πλακάκια παρόμοια με τα σημερινά.

Τα τέσσερα δαχτυλίδια του αρχαίου Έλληνα πολεμιστή που βρέθηκαν στην Πύλο

Αμερικανοί αρχαιολόγοι σε ανασκαφική έρευνα σε τάφο αρχαίου Έλληνα πολεμιστή, βρήκαν τέσσερα «δακτυλίδια της εξουσίας». Ένα σημαντικό στοιχείο που θα ρίξει φως στην αρχή του μυκηναϊκού πολιτισμού, μια πολιτιστική περίοδο στην ιστορία της προϊστορικής Ελλάδας, που άκμασε περί τον ΙΣΤ΄ αιώνα και διήρκεσε μέχρι τον ΙΑ΄ αιώνα, πριν από τη χρονολογία μας. Σύμφωνα με Έλληνες εμπειρογνώμονες – γράφει η ρωσική ιστοσελίδα «Vesti.ru»- ο τάφος βρέθηκε κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών στην αρχαία πόλη της Πύλου, στη νοτιο-δυτική ακτή της Ελλάδας και είναι «το πιο πολύτιμο εύρημα στην ηπειρωτική Ελλάδα τα τελευταία 65 χρόνια».

Αρχαία Ελληνική σοφία

ΘΑΛΗΣ

Το παλαιότερο από τα όντα είναι ο Θεός, διότι είναι αγέννητος, Το ωραιότερο δημιούργημα είναι ο κόσμος, διότι είναι έργο Θεού ,Το μεγαλύτερο ο χώρος, διότι χωράει τα πάντα ,το γρηγορότερο ο νους, διότι τρέχει παντού, Το ισχυρότερο η ανάγκη, διότι κυριαρχεί σε όλα, Το σοφότερο ο χρόνος, διότι ανακαλύπτει τα πάντα.

Ό,τι προσφέρεις στους γονείς σου, τα ίδια περίμενε να πάρεις από τα παιδιά σου.

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Που βρίσκεται η Κολχίδα;

Το χρυσόμαλλο δέρας ξέρουμε από τον μύθο ότι ήταν στην Κολχίδα. Οι περισσότεροι ιστορικοί την Κολχίδα την τοποθετούν στον Εύξεινο Πόντο. Το χρυσόμαλλο δέρας το σχετίζουνε με τον τρόπο σύλλεξης του χρυσού. Και αυτό διότι στην περιοχή της Σκυθίας (Ν. Ρωσία) ρίχνανε προβιές ζώων στα ποτάμια πάνω στις οποίες κολλούσε ο χρυσός. Ύστερα μαζεύανε τον χρυσό είτε καίγοντας τα δέρματα, είτε τα στέγνωναν και μάζευαν τον χρυσό. Αυτό εννοεί ο μύθος, λένε οι ιστορικοί.Η τοποθεσία όμως της Κολχιδας κάπου μας μπερδεύει .Και αυτό γιατί ο Απολλώνιος ο Ρόδιος αναφέρει στα Αργοναυτικά του, πως καθώς η Αργώ έπλεε προς Νότο, η Μεγάλη Άρκτος χάθηκε από τον ουράνιο ορίζοντα. Το φαινόμενο όμως αυτό δεν συμβαίνει στον Εύξεινο Πόντο.

Τι προκάλεσε την πτώση των Μινωιτών και των Μυκηναίων

Μια «τέλεια καταιγίδα» από καταστροφικά γεγονότα στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού προκάλεσε την κατάρρευση του Μινωικού και του Μυκηναϊκού πολιτισμού, δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Δρ. Έρικ Κλάιν, αρχαιολόγος, καθηγητής Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον των ΗΠΑ και συγγραφέας του βιβλίου «1177 B.C.: The Year Civilization Collapsed»).

Όπως λέει, «η κύρια θέση μου είναι ότι θα πρέπει να συντελέστηκε μια “τέλεια καταιγίδα” από καταστροφικά γεγονότα, που προκάλεσαν την κατάρρευση πολιτισμών της Ύστερης Εποχής του Χαλκού λίγο μετά το 1200 π. Χ. Υπάρχουν ενδείξεις ότι υπήρξε κλιματική αλλαγή, ξηρασία και πείνα, σεισμοί, εισβολές και εσωτερικές εξεγέρσεις, που επηρέασαν τους Μινωίτες και τους Μυκηναίους, καθώς και πολλούς άλλους, αν όχι όλους, από τους πολιτισμούς της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου.

Τα σύνεργα ομορφιάς των γυναικών στην αρχαία Θεσσαλονίκη

O ρόλος των γυναικών στον αρχαίο κόσμο είχε αρχίσει να διαφοροποιείται από τα ελληνιστικά χρόνια. Εξακολουθούσαν να ασχολούνται κυρίως με την οικιακή ζωή, αλλά δεν περιορίζονταν μόνο εκεί. Είχαν μόρφωση και έπαιρναν μέρος σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Οι γυναίκες των αριστοκρατικών οικογενειών, συμμετείχαν σε δημόσιες θρησκευτικές γιορτές και παρακολουθούσαν, όπως οι άνδρες θεατρικές παραστάσεις. Οι σύζυγοι των φτωχότερων οικογενειών εργάζονταν συχνά ως οικιακές βοηθοί.

Ο Σπαρτιάτης Γύλιππος

Ο Γύλιππος υπήρξε στρατηγός των Σπαρτιατών και είναι γνωστός κυρίως για τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε στην Εκστρατεία στη Σικελία εναντίον του αθηναϊκού στρατού και στόλου κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Γεννήθηκε στη Λακεδαιμονία γύρω στο 450 π.Χ. και το 404 καταδικάστηκε σε θάνατο ερήμην για υπεξαίρεση λαφύρων πολέμου.

Πρώτα χρόνια


Πατέρας του ήταν ο Σπαρτιάτης στρατηγός και πολιτικός Κλεανδρίδας, που υπήρξε σύμβουλος του βασιλιά της Σπάρτης Πλειστοάνακτα. Η μητέρα του, όμως, πιθανολογείται ότι ήταν είλωτας και η καταγωγή της τοποθετούσε αυτομάτως τον Γύλιππο σε μειονεκτική θέση. Συγκεκριμένα, ο Γύλιππος χαρακτηρίζεται στα αρχαία κείμενα ως «μόθαξ».

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Πώς χρηματοδοτήθηκε η εκστρατεία του Μ.Αλεξάνδρου. Τι απέγιναν οι θησαυροί των Περσών;

Ο Μέγας Αλέξανδρος έφτασε στην άκρη του τότε γνωστού κόσμου. Η ιστορία των κατακτήσεων και των ανακαλύψεων του είναι λίγο πολύ γνωστή. Λίγοι -σχετικά με το εγχείρημα- άνδρες και πολλή αποφασιστικότητα.

Όμως πώς χρηματοδοτήθηκε η εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου;
Είχε κρυφούς πόρους;
Ίσως άγνωστα χρυσωρυχεία;

Οι πληροφορίες είναι αντικρουόμενες. Οι πιο πολλές πηγές μάλιστα, μιλούν για τεράστια χρέη που του άφησε ο Φίλιππος. Άλλες όπου πήρε πολύ λίγα χρήματα μαζί του στην Ασία. Και άλλες για περισσότερα χρήματα και πηγές εσόδων από χρυσωρυχεία στη Βόρεια Ελλάδα αρχικά και έπειτα στην Ασία.

Δρίμακος ο δούλος στην αρχαία Χίο που επαναστάτησε

Ψάχνοντας την ιστορία του κόσμου δεν είναι λίγα τα παραδείγματα επαναστάσεων. Όταν μιλάμε όμως για εξεγέρσεις των δούλων, ο νους μας πάει κατευθείαν στον Σπάρτακο και σε δυο τρεις επαναστάσεις κατά τη ρωμαϊκή εποχή.

Tο πολύ πολύ να φτάνει ως τους είλωτες της Σπάρτης και τους απελευθερωτικούς σκληρούς αγώνες που έδωσαν κατά περιόδους. Oι εξεγέρσεις όμως των δούλων και των φτωχών εντοπίζονται κάπου εκεί στα όρια μεταξύ μύθου και ιστορίας. Aπό τον ομηρικό Θερσίτη ως τον ρωμαϊκό Σπάρτακο πολλά θα μεσολαβήσουν.

Αντιφών και Σωκράτης. Ο διάλογος από τα σωζόμενα αποσπάσματα - Ξενοφών Απομνημονεύματα

«Νόμιζα, Σωκράτη, ότι οι φιλόσοφοι θα ’πρεπε να είναι πιο ευτυχισμένοι απ’ ότι οι άλλοι άνθρωποι. Εσύ όμως μου δίνεις την εντύπωση πώς από τη φιλοσοφία έχεις αποκομίσει το αντίθετο. Ζεις μ έναν τρόπο, τον όποιο δεν θα ανεχόταν ούτε κι ένας δούλος πού τον συντηρεί ο αφέντης του: Τρως και πίνεις τα πιο δεύτερα πράγματα,  το ρούχο σου δεν είναι-μόνο δεύτερο άλλα και το φοράς χειμώνα καλοκαίρι· κι είσαι πάντα ξυπόλητος και δίχως πανωφόρι. Κι ακόμη, δεν παίρνεις χρήματα, τα όποια δίνουν χαρά σ’ όποιον τα αποκτά και κάνουν όσους τα έχουν να ζουν πιο ελεύθερα και πιο ευχάριστα. Σε όλα τα άλλα επαγγέλματα οι δάσκαλοι φτιάχνουν τούς μαθητές αντίγραφο δικό τους· αν κάνεις κι εσύ με τούς δικούς σου μαθητές το ίδιο, να ξέρεις πώς θα είσαι δάσκαλος τής κακομοιριάς».

Ὦ ξεῖν’, ἀγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ὅτι τῇδε κείμεθα, τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι. Πώς είναι σήμερα το πεδίο της Μάχης των Θερμοπυλών. Δείτε το βίντεο

Το 480 π.Χ. οι περσικές δυνάμεις υπό την ηγεσία του βασιλιά Ξέρξη επιχείρησαν τη δεύτερη εισβολή τους στην Ελλάδα.

Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο περσικός στρατός αποτελείτο από 2,6 εκατομμύρια άνδρες, ενώ ο Σιμωνίδης ο Κείος αναφέρει 4 εκατομμύρια. Με βάση τις σύγχρονες εκτιμήσεις, οι Πέρσες στρατιώτες ήταν από εκατό έως τριακόσιες χιλιάδες. Τα στενά των Θερμοπυλών κλήθηκαν να υπερασπιστούν 300 Σπαρτιάτες, με επικεφαλής τον Βασιλιά Λεωνίδα.

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Οι Κένταυροι στην Ελληνική Μυθολογία

Οι Κένταυροι υπήρξαν πλάσματα της φαντασίας των αρχαίων Ελλήνων. Μυθολογικά τέρατα, "μισοί άνθρωποι, μισοί άλογα, φυλή βάρβαρη, απόκοτη, που καυχιότανε για τη δύναμή της". Αυτά τα λόγια βάζει στο στόμα του θρυλικού ήρωα Ηρακλή, ο Σοφοκλής στην τραγωδία του "Τραχίνιες". Ο Όμηρος στην Ιλιάδα τους ονομάζει "Φρήρες" και τους περιγράφει σαν τριχωτούς ανθρώπους, αποκρουστικούς στην όψη, ενώ στην Οδύσσεια τους παρομοιάζει με τους Σάτυρους.
Σε πάμπολλα θαυμάσια καλλιτεχνικά δημιουργήματα της αρχαιότητας, εμφανίζονται σαν διπλόμορφα τέρατα, με κεφάλι, χέρια και στήθος ανθρώπου και πόδια, ουρά και μισό κορμό αλόγου.

Ο ηρωισμός των Αρχαίων Ελληνίδων

Οι αρχαίες Ελληνίδες ηρωίδες όπως μνημονεύονται από τον Πλούταρχο αλλά και τον μεταγενέστερό του ιστορικό, Πολύαινο, που έζησε κατά την εποχή των αυτοκρατόρων Μ. Αυρηλίου και Λ. Ουήρου (162 μ.Χ.).... Στα Στρατηγήματά του ο Πολύαινος, πέραν των άλλων, κάνει μια σημαντική αναφορά στις αρχαίες Ελληνίδες ηρωΐδες συλλέγοντας μέσα από την αρχαία Ελληνική ιστορία δεκάδες συγκλονιστικά παραδείγματα κατορθωμάτων, ηρωϊσμού και γενναιότητος πολλών Ελληνίδων της αρχαιότητος, που αλιεύει μέσα από το έργο του Πλουτάρχου, παραλλάσσοντας διάφορα θέματα είτε λόγω διαφορετικής εκτιμήσεως είτε λόγω διαφορετικών πηγών.

Που κατοικούσε η θεά Νέμεσις

Το 1813 οι αρχαιολόγοι του βρετανικού συλλόγου Ντιλετάντι έκαναν ανασκαφές στο βορειοανατολικό άκρο της Αττικής δίπλα από τον Ευβοϊκό κόλπο. Σε έναν λόφο ύψους 30 μέτρων ανακάλυψαν ένα ιερό, ένα φρούριο και πολλούς ταφικούς περιβόλους. Ήταν τα ερείπια του αρχαίου δήμου του Ραμνούντος ο οποίος ανήκε στην Αιαντίδα φυλή. Ο Ραμνούντας πήρε το όνομά του από τον θάμνο που φυτρώνει μέχρι σήμερα στην περιοχή. Είχε εκπροσώπηση από βουλευτές στην αρχαία βουλή και ήταν ξακουστός σε όλη την Ελλάδα για τη λατρεία της θεάς Νέμεσης.

Η αναφορά του Ηρόδοτου για τα στρογγυλά πλοία της αρχαιότητας

«Έρχομαι τώρα να αναφέρω εκείνο που κατά την γνώμη μου είναι το περιεργότερον από όλα όσα υπάρχουν εις την Βαβυλωνίαν, μετά την ίδιαν την πόλιν εννοείται…». Με αυτά τα λόγια ξεκινάει την περιγραφή των στρογγυλών πλοίων του ποταμού Τίγρη στη Μεσοποταμία, ο ιστορικός Ηρόδοτος, ο οποίος επισκέφτηκε την Περσική αυτοκρατορία στα μέσα του 5ου αιώνα....

Ο Ηρόδοτος περιγράφει τα πλοία των ιθαγενών που κατέβαιναν το ρεύμα του ποταμού για να πάνε στη Βαβυλώνα, τα οποία ήταν όλα στρογγυλά και δερμάτινα. Κατασκευάζονταν στην Αρμενία με κλαδιά ιτιάς και δέρματα ζώων. Τα πλοία φορτώνονταν με εμπορεύματα τα οποία ήταν κυρίως πιθάρ

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Το επιτύμβιο επίγραμμα του Αισχύλου

Ανάμεσα στο επιτύμβιο επίγραμμα του Αισχύλου και στα αντίστοιχα επιγράμματα του Σοφοκλή και του Ευριπίδη η διαφορά είναι εμφανής. Ενώ τα επιγράμματα του Σοφοκλή και του Ευριπίδη έχουν μάλλον πληροφοριακό περιεχόμενο και χαρακτηρίζονται από ήπιο τόνο, η αναφορά στον Αισχύλο δε δείχνει να περιορίζεται στην απλή ενημέρωση, αλλά φορτίζεται από μια έκδηλη εσωτερική ένταση και «αναδίδει» έναν τόνο δραματικό – κάτι που, όπως θα φανεί στη συνέχεια, έχει τη σημασία του. Ωστόσο, εκείνο που εγείρει ερωτήματα και προκαλεί πολλές συζητήσεις είναι κάτι διαφορετικό: ενώ στα άλλα δύο επιγράμματα βρίσκουμε σαφή αναφορά στις διακρίσεις του Σοφοκλή και του Ευριπίδη στο χώρο της ποιητικής τέχνης, ειδικά για τον Αισχύλο ο έπαινος περιστρέφεται στην «αριστεία» του στο άλσος του Μαραθώνα με ταυτόχρονη παραθεώρηση των λαμπρών επιδόσεών του στο χώρο της τραγωδίας. Πρόκειται για ένα παράδοξο που έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών επισημάνσεων και σχολιασμών[1].